Welkom bij pjotrderooieravotr
Voor ik verder ga… Steun de oproep van de campagne “GEEN OORLOG TEGEN IRAN”! Teken de petitie . DOEN!

Wat staat je hier te wachten?!

Rebelse berichtjes krijg je, dwarse commentaartjes, olijke observaties wellicht, in een oneerlijke en doldraaiende wereld. Een wereld die schreeuwt om op zijn kop gezet te worden.

Bronnen van de informatie zet ik erbij, teksten zijn zelfgeschreven tenzij anders vermeld. Allerlei nuttige informatiebronnen heb ik verzameld op rooieravotr.jouwpagina.nl. Helaas ontsierd door reclame…

O ja: reacties zijn zeer welkom! Kijk daarvoor graag wel ook even op de – op 21 augustus gewijzigde – spelregeltjes.

De rooieravotr gaat door met zijn weblog, maar op een andere plek: http://rooieravotr.blogspot.com Tot ziens daar allemaal! Dit hier blijft gewoon on-line, om de hier geplaatste artikelen gewoon toegankelijk te houden (alles overhevelen? ik DENK het niet…), en ik plaats nu en dan een doorverwijzing voor degenen die eerst nog hier zijn beland. Reacties blijven welkom – op de nieuwe locatie, hier gaat het deurtje voor reacties gaandeweg steeds verder dicht.

De dag van acties rond het afgezette stadsdeel van Genua waar de G8-top plaatsvond zat erop. Na onze terugkeer op het actiekamp drongen de berichten door van wat in andere delen van de stad was gebeurd. De politie had een man doodgeschoten. Onze woede was groot, en sommige actievoerders gingen de stad in om daartegen meteen een protestdemonstratie te houden. Dat leek ons niet zo verstandig, gezien de opgefokte sfeer die in de stad hing was dat vragen om meer moeilijkheden. Vanuit het actiekamp zagen we een gebouw in brand staat: een bankgebouw, maar daarboven bevonden zich woonblokken.

De nacht was weinig rustgevend. We sliepen deze keer op het actiekamp zelf, onder de open lucht op het beton (matjes en dergelijke boden verlichting). De eerste uren van de nacht cirkelde er minstens een helicopter boven ons en stoorde ons met herrie en  lichtbundel. Treiterij – tenzij ze dachten tussen de actievoerders de heer Bin Laden te vinden. Veel van de extreme veiligheidmaatregelen werden verkocht als voorbereiding tegenover mogelijke terroristische aanslagen, en darabij viel de naam van Osama. In de baai lag zelfs een heus oorlogsschip. Later in de nacht verdwenen de helicopters en kon er beter geslapen worden.

De volgende dag stond er een grote demonstratie op het programma. Voor het zoveer was, vond er een bijeenkomst plaats van diverse revolutionaire groepen – de International Socialist Tendency (de stroming waar de Internationale Socialisten deel van uitmaken) en andere trotskisten. Daar sprak, meen ik, Alain Krivine, van het Verenigd Secretariaat vande Vierde Internationale (een andere trotskistische stroming), en Chris Bambery van de Socialist Workers Party (zusterorganisatie van de Internationale Socialisten). Hij hield een zinderend betoog: "Dit is het Europese Seattle", zei hij. Gisteren was door vele duizenden actie gevoerd tegen de top en "we put them under siege!" We hadden ze belegerd, opgesloten achter hun eigen hekken.

Daarna begonnen we ons te voegen in de enorme stoet die zich klaarmaakte voor de optocht. De stemming was zeer geladen maar tegelijk ook bijna euforisch. Geladen, vanwege de woede over de moord op een actievoerders. We hadden inmiddels op foto s in een Italisaanse krant een indruk gekregen hoe het was gebeurd: hij van dichtbij doodgeschoten, waarna de wagen van de agenten tweemaal over de jongen was heengereden. Maar onse boosheid verbond zich met een gevoel van verbondenheid en kracht toen we zagen en voelden metr hoeveel we waren.

Eenmaal op pad tracteerden we elke politiehelicopter op een zee van middelvingers en spreekkoren: "asasini, asasini!" Hetzelfde deden we tegen een politiepost, hoog op de heuvels. We voelden ons sterk. Maar recht voor ons zagen we wel wat traangaswolken, daar was alweer iets aan de hand. De hoofdstroom sloeg echter rechtsaf, de binnenstad in.

Dat was een prachtige tocht. Overal zagen we uit de ramen mensen kijken, gekleurde vlaggen, rode vlaggen, vlaggen met PACE erop. Op een gegeven moment kregen actievoerders waterstralen uit een tuinslang op zic, vanuit een huis. Praktische solidariteit, een hoogst welkome verfrissing in de brandende zon.

Het mooist vond ik echter het moment toen er een stokoude mevrouw vanuit een van de huizenblokken een oud rood doek tevoorschijn haalde, kennelijk een oude vlag van Communistische partisanen tegen de fascisten of zoiets dergelijks. Zij had het misschienwel allemaal meegemaakt: de jaren zestig en zeventig, toen een uiterst radicale arbeidersbeweging het Italiaanse kapitalisme aan het wankelen brachten; de jarebn 44-45, toen rode partisanen Noord-Italie bevrijdden van de fascisten en een haklve revolutie ontketenden; misschien zelfs wel de rode jaren 1919-1920, toen Italiaanse arbeider met stakingen en bedrijfsbezettingen het voorbeeld van de Russische Revolutie volgden, maar kantjeboord geen doorbraak wisten te bereiken.

En hier stond nu deze vrouw, tegen het eind aan haar leven, en zag ons voorbijtrekken – overwegend jong, voorzien van rode vlaggen, en actievoerend vanuit dezelfde hoop wara haar oude partisanendoek van sprak. Natuurlijk kreeg ze van de vorbijtrekkende actievoerders een emotioneel applaus. Wat er precies in haar omging kan ik onmogelijk bevatten. Maar ik was niet de enige die tranen in de ogen had.

Op een gegeven moment begon in de stoet achter ons een aanzwellend geroezemoes dat snel dichterbij kwam. Moeilijkheden? Politieaanval? nee. Mensen vertelden ons dat bekend was geworden dat de G* haar top had afgeblazen! Dat nieuws leidde tot een vreugde-expolsie, en de stoet van betogers veranderde ter plekke in een dansende menigte, mensen vlogen elkaar om de hals, feliciteerden elkaar, scandeerden "Genova Libera!" Wat een afgang voor hun, wat een victorie voor ons!

Helaas – een half uur later hoorden we een radiobericht: het "nieuws" bleek onwaar, de top was niet afgeblazen. Dompertje natuurlijk – maar alleen al het hele idee dat zoiets denkbaar was, gaf aan hoe het met het gevoel, het gemeenschappelijke zelfvertrouwen, van demonstranten was gesteld.

Aan het eind van de route wachtten we in de hitte op een afsluiting van de tocht. In een straat verderop waren kennelijk botsingen met de politie gaande, langer rondhangen was niet zo erg zinnig. De demonstratie was voorbij. We trokken nu met de groep uit Holland richting het actiekamp, om daar onze spullen te halen en naar de bussen te gaan.

Dat werd nog een spannende tocht. Overal stond politie. We waren nu niet meer met de grote menigte smane, en dus extra kwetsbaar. dat betekende dat we rustig, zonder leuzen te roepen en met vlaggen te wapperen, verder trokken. Erg vrolijk werden we daar niet van, en sommigen van ons vonden het zelfs een slappe wijze van doen. Maar ik denk dat er weinig voor nodig was geweest om ons in moeilijkheden te brengen, en tegen de opgefokte carabineiri van Genua staan met enkele tientallen mensen, zo vlak voor onze terugkeer naar huis zou niets toevoegen aan wat we de drie dagen actie hadden bereikt.

OP het basiskamp snel de spullen gepakt, en naar de bussen. Zelfde voorzichtigheid, en ik was blij toen we in de bus zaten. Zo begon de terugreis. Toen we de Franse grens  over waren viel er een spanning van me af. Intussen waren we druk aan het napraten. Een kameraad merkte op dat wij nu eens drie dagen meemaakten wat socialisten in bijvoorbeeld Turkije dagelijks ondergaan: politiek werk doen in
een halve of hele politiestaat, onder omstandigheden die verwant zijn aan die van een burgeroorlog.

Later onderweg hoorden we griezelig nieuws: de Italiaanse politie was in Genua een actiecentrum binnen gevallen, had mensen zwaar mishandeld en opgepakt. Na thuiskomst zou duidelijk worden hoe grof fde politie tekeer was gegaan, niet alleen tijdens de acties zelf, maar ook na afloop.

Eenmaal terug in Amsterdam gingen we meteen door naar een solidariteitsactie die daar was opgezet tegen de repressie van Genua-demonstranten. Wij kwamen ernaartoe, met onze borden, leuzen roepend en alles. Wij voelden ons morele overwinnaars op de G8 en de politie waarvan we de klappen en het traangas hadden opgevangen zonder dat het ons had gebroken. Maar sommige thuisblijvers voelden zich verslagen – vanwege de moord op de demonstrant. De actie had meer weg van een rouwstoet. Erg onwezenlijk.

Hier botsten ook twee wijzen van aanpak: openlijke massale demonstraties aan de ene kant; autonome groepen op het straatgevecht voorbereide actievoerders aan de andere kant. Juist de ervaring in Genua liet het tekortschieten van die tweede strategie zien, en daarom was het gevoel van veel thuisblijvers – de meer affiniteit met die tweede strategie hadden – wel te begrijpen.

Vervolgens naar huis in Tilburg. Een maat van me, SP-er uit Breda, was al in Amsterdam bij de actie daar, en we reisden samen terug. Ik had intussen mijn toenmalige vriendje gebeld dat ik veilig uit het oorlogsgebied terug was. Ook hij had het nodige te verduren gehad: zich zorgen maken op afstand, en feitelijk niets kunnen doen (ik had vanuit Genua wel een keer kort gebeld). Ook dat is moed en solidariteit. En thuis stond er een warme maaltijd klaar.

Een goede en hoognodige demonstratie, afgelopen middag in Amsterdam, tegen de Iraelische oorlog tegen Palestijnen en Libanezen. Ik was deelnemer, net zoals ettelijke duizenden anderen, van allerlei achtergronden en bevolkingsgroepen.. Vlaggen – Palestijnse, Libanese, rode en Hezbollah-vlaggen, flink veel borden, onder meer van de Internationale Socialisten – "Handen af van Libanon – Vrijheid voor Palestina", maar ook de gouwe ouwe en nog immer relevante "Opsporing verzocht – Bush Terrorist". Ik zag aanwezigheid van, uiteraard, het Palestina Komitee – een van de organsatoren -, van de Turkse linkse organisatie DIDF, maar gelukkig ook van de Socialistische Partij.

Het was een felle demonstratie, dat was maar goed ook. Leuzen: "George Bush, TERRORIST, Olmert, TERRORIST" (vul zelf maar aan, Balkenende en minister Bot werden niet overgeslagen); " Intifada Intifad, palestina VRIJ!", en, steeds feller en langduriger geroepen naarmate de demonstratie vorderde: "Stop de oorlog, Israel uit Libanon!"

Er was een groepje aanhangers van Hezbollah. Zij lieten zich niet onbetuigd met "Allah Akbar" en "Hamas, Jihad, Hizbollah!". Gelukkig domineerde dit gelui niet, anderen – ik ook – kwamen steeds terug met eerder genoemde leuzen. Want, hoewel het Hizbollah-geluid wat mij betreft zeer welkom is, juist op een demonstratie als deze, willen we met de demonstratie als geheel toch vooral de afwijzing van de oorlog zials die door ons allemaal wordt gevoeld naar voren brengen. Dat maakt het ook veel makkelijker om de sympathie van omstanders te winnen.

Overigens vind ik dat mede-demonstranten ook niet teveel koudwatervrees tegenover Hezbollah-geluiden moeten vertonen. Het is Hezbollah, wiens mensen nu onder vuur liggen. En het is Hezbollah dat momenteel keihard terugvecht tegen de Israelische oorlogsmachine – en niet zonder succes. Kritiek op haar ideologie en politiek is terzake, en sommige van de tactieken die Hezbollah gebreuikt – het bschieten van burgerdoelen in Israel – deugen niet. Maar deze kritiek moet deel uitmaken van solidariteit, van het gevoel dat we zij en zij staan en van daaruit kritiek leveren. En het respect dat deze beweging verdient nu ze in de frontlinie liggen en de daadwerkelijk confrontantie met de agressor aangaan, heeft juist op dit moment nu Israelische troepen Libanon binnen zijn getrokken, veruit de overhand.

Sprekers

Ik ga niet alle toespraken samenvatten, maar een paar zaken licht ik er uit. Van tevoren sprak Miryiam Aouragh (bekend van Samen tegen Racisme) ons op de voor veel demonstranten inmiddels bekende vlammende wijze toe. Na afloop, op het Museumplein,  waren er diverse sprekers: Adam Keller, vredesactivist uit Israel, maakte duidelijk dat wei werkelijk "vriend van Israel" wil zijn, juist vanwege die vriendschap Israel moet kritiseren als het zwaar over de schreef gaat – zoals nu. Als in je eigen vriendenkring iemand stommiteiten begaat zeg je daar toch ook iets van?

Ook andere sprekers waren tegelijk erg fel tegen de Israelische agressie, maar tevens soms iets te druk bezig om te voorkomen dat ze als "vijanden van Israel" neergezet konden worden. Dat valt te begrijpen, en de blijdschap om als eerste spreker op het Museumplein Jaap Hamburger van "Een Ander Joods geluid" te mogen begroeten, iemand die werkelijk zijn nek uitsteekt, overtreft veruit de bedenkingen die ik tegen de meer terughoudende delen van zijn toespraak had. Maar uiteindelijk moeten we consequent zijn: de staat Israel is de vijand van Palestijnen, Libanezen , van Syriers en van Iraniers – en van joodse Israeli’s wiens veiligheid juist vanwege de haat die de Israelische agressie oproept, NOOIT door dit Israel gegarandeerd kan worden. Israel behoort daarom tot onze vijanden, en wij zijn dus met recht "vijanden van Israel".

Harry van Bommel, parlementslid van de SP, nam vooral de Nederlandse regering op de hak, nadat ook hij eerst wel erg nadrukkelijk evenwichtig probeerde over te komen in dit conflict. Hij verweet minister Bot geen vinger uit te steken, de Israelische misdaden doodleuk te accepteren. Hij riep op tot serieuze maatregelen en sloot af met een oproep tot boycot van Israel. Mee eens! Daar moet nu maar eens zeer stevig werk van gemaakt worden, als onderdeel van verdere activiteiten tegen israelische agressie, Amerikaanse oorlogspolitiek en Nederlandse medepleichigheid aan de reeks oorlogsmisdaden die momenteel plaatsvindt.

Terwijl de laatste reeks toespraken bezig was, ging het gedruppel dat uit de lucht over in stortregen, en heftig onweer. Zoals van het podium al bij het begin van de regen werd opgemerkt – in Lobanon regent het bommen. Met dat in het achterhoofd zit ik nu weer thuis, in de wetenschap dat we – midden in de vakantietijd, met verminderde menskracht en maar anderhalve week tijd -  een goede actiehebben neerrgzet. Met hitte eerst en drijfnatte kleren aan het eind – het was het waard, en we komen terug.

Meer over de demonstratie:

fotoverslag op de website van het Palestina Komitee ;
De toespraak van Jaap Hamburger van ‘Een Ander Joods Geluid’ staat al on-line
"Israel-Libanon: stop het geweld nu" , kort verslag met enkele foto’s, op de SP-site;
Het programma van de demonstratie vond ik op het weblog van Anja Meulenbelt (de laatste muzikant verviel, wegens de tropische bui). Ongetiwijfeld vinden we op haar weblog binnenkort een mooi en van foto s voorzien verslag.
Het programma NOVA had  trouwens een opvallend goede reportage zaterdagavond.

In andere landen

Intussen is in andere landen ook actie gevoerd tegen de Israelische aanvallen. In Sydney, Australie, gingen 10.000 mensen de straat op. "Australians march for peace" , bericht Aljazeera. Londen zag een felle demonstratie. Een prachtverslag met hele mooie foto’s geeft Lenin’s blog: "Israel kills more in Lebanon – media blackout protests" Hij gelooft niets van de volgens hem absurd lage schatting van de aantallen demonstranten, het waren er veel meer dan de genoemde 7000. En hij laat een hele rake leus op borden zien in zijn fotoselectie: "We are all Hezbollah." Lees en kijk zelf, het stuk is niet alleen treffend maar ook met venijnige humor geschreven.
indrukken en gedachten

De twintigste juli was gepland als dag van directe acties. Vanwege de G8-top hadden  de autoritieten een flink deel van de stad afgesloten voor publiek, en vooral voor demonstranten. We vonden het al kwalijk genoeg dat acht mensen achter gesloten deuren zo’n beetje de wereld aan het regeren zouden zijn. Dat ze het ons onmogelijk gingen maken om ons protest zo dicht mogelijk bij de 8 op hun stoep te laten horen was voor ons onverteerbaar . Dus was het plan om naar de afzettingen en hekken toe te gaan, daar te demonstreren, de afzettingen te trotseren en de hekken niet onberoerd te laten. Dat dit het risico van confrontatie inhield, wisten we.

‘s Ochtends de laatste bespreking – mensen die liever in de achterhoede  bleven kregen alle ruimte, niemand mocht zich gedwongen voelen om dingen te doen of ondergaan die men niet wilde. Daarna allemaal een grote fles schoon drinkwater gehaald – verzorgd door de organisatie, nara ik begrepen heb op kosten van  de zanger Manu Chao in een gebaar van praktische solidariteit. Gezien de hitte en de inspanning is vooral water bepaald geen overbodige luxe.

Ja, en toen op pad.  Zingend, leuzen roepend – maar wat mij betreft in nerveuze spanning. Het duurde niet heel lang of we kwamen bij een van de afzettingen, een hoogst imposant hek, met daarachter de ordetroepen. Een aantal mensen ging aan dat hek sjorren en trekken, en ja, er kwam beweging in ook. Minder amusant was dat een actievoerder, ergens van achter de rijen vooruitgeschoven demonstranten, dingen richting hek en politie begon te gooien. Voorwendselen geven aan de politie om te doen wat die toch al van plan was – en zelf achter de andere demonstranten staan en een veilig heenkomen kunnen zoeken – ik vond en vind het geen solidaire manier van demonstreren – als het hier al om een demonstrant ging, en niet om een van de (zoals uit latere berichtgeving bleek talrijke) politieprovocateurs.

Hoe dat ook zij, dat hek bewoon inmiddels. Het politieantwoord: waterkanon. dat is echter niet zo n heel indrukwekkend wapen als het dertig graden is, in de brandende zon. Maar hierbij bleef het niet. Valk voor de plek waar het hek oprees was een zijstraat naar rechts. Vandaaruit renden opeens agenten op ons af en begonnen te meppen. Inhaken en de charge afremmen lukte niet, onze linies braken, we moesten snel wegrennen. Een agent gaf mij een klap op het voorhoofd. Een lange forse kameraad – volgens mij werd hij zelf ook geslagen – bracht mij – klein, niet fors en niet behendig, bepaald geen streetfighting man-achtig type – in veiligheid. Ook enkele anderen hadden een tik gehad.

Geleidelijk aan keerde de rust wat terug. Ik had een schaafwond op mijn voorhoofd, het was niet prettig om te zien maar stelde niet zoveel voor. Maar ik was tamelijk ontredderd, trilde de anderhalf uur daarop voortdurend op mijn benen. Ik wilde terug naar het actiekamp, niet alleen uit angst voor mezelf maar omdat ik bang was met mijn paniek mijn mededemonstranten alleen maar tot last te zijn. Die mededemonstranten intussen kalmeerden me, en natuurlijk kon van een solo-wandeling van mij terug naar het basiskamp geen sprake zijn. Het was geen episode waar ik enorm trots op ben (ik was mijn zenuwen niet de baas, als individu ben ik geen held, en ik vond dat ik mijn kameraden tot last was of dreigde te zijn) – maar wel voel ik grote dankbaarheid jegens de kameraden op die dag, en heeft het me nog eens duidelijk gemaakt wat de solidariteit van een groep betekent als het erop aankomt. Het belangrijkste is niet ieders individuele heldendom, maar onze gezamenlijke kracht. Die les werd weer eens zeer praktisch gedemonstreerd.

Er begonnen inmiddels berichten door te sijpelen over akelige taferelen in andere delen van de stad, tanks op straat, demonstranten die onderling slaags zouden zijn geraakt, mogelijk zelfs een dode (ik weet niet 100 procent zeker meer wanneer we dat voor het eerst vernamen). Maar intussen waren we zelf alweer op weg naar een ander deel van het afgezette gebied.

Hoog op een heuvel, in een smalle straat was daar weer een hek – en nauwelijks agenten om ons de doorgang te beletten. Doorstoten?! Achter ons echter was intussen wel politie verschenen, we waren ingesloten. De politie wilde ons weg hebben van de hekken – zodat hun contingent bij de hekken niet onder de voet gelopen werd. Wij wilden een georganiseerda aftocht – zodat we niet tot moes geslagen of massaal opgepakt zouden worden. De politie liet ons gaan toen hen duidelijk was gemaakt dat we ons van de hekken wilden verwijderen. Vlak voor de neus van de agenten – kennelijk verbaasd dat het ons lukte om zonder chaos, georganiseerd en met zelfdiscipline op te treden – trokken we ons terug.

Het was tijd voor een adempauze. Tal van demonstranten kwamen bijeen op een plein, en daar rustten we wat uit en kwamen bij van de gebeurtenissen. vervolgens gingen we weer op pad – naar een nabijgelegen plein waar ATTAC actie aan het voeren was tegen, jawel, een afzetting met hekken. Wij – mensen van de International Socialist Tendency – daarheen. Er heerste een bijna feeestelijke stemming, mensen klommen in het hek en rammelden eraan. Achter het hek bevond zich politie, en ook mensen van de pers.

Maar na een tijdje zagen we dat de pers verdween. geen gunstig teken als de politie geen pottenkijkers meer heeft. Een waterkanon spoot mensen van de hekken af, en nam eveneens mensen die vlak voor de hekken bezig waren onder vuur, pardon, water (met iets raars in het water, iets kleverigs meen ik). Het werd duidelijk dat grover geweld van politiezijde niet erg lang op zich zou laten wachten.

We begonnen ons daarom op de terugtocht voor te bereiden en ons daartoe te verzamelen. Juist op dat moment begon de politie traangas af te vuren, in wat feitelijk een aanval in de rug was. Pure intimidatie, het was allang duidelijk dat we ons voor vertek opmaakten. Gekuch en gehoest, mensen stoven allerlei kanten op. Maar de chaos duurde niet erg lang, en even later vonden we elkaar weer.

Daarna liepen we terug, richting basiskamp. Die terugtocht kreeg al snel iets glorieus. Steeds groter werd ons aantal, mensen hadden op allerlei plekken actie gevoerd en kwamen nu elkaar tegen. Al snel liep er feitelijk een demonstratie van duizenden mensen door de stad. We liepen op een weg hoog in de heuvels; die liep naar links – rechts kon je het kamp zien liggen, aan de zee. Een prachtig uitzicht.

De weg links boog een eind verder met een lus weer naar rechts, recht op het basiskamp af. Maar op die weg zagen we iets dat het uitzicht ernstig bedierf: een grote macht aan politiemensen, ik meen ook met pantserwagens of soortgelijke hardware. dat zag er grimmig uit – maar we hadden weinig keus. De politie stond op de route die we nu eenmaal moesten nemen. Er komt maar van wat er van komt, wij lopen door.

Dat deden we, we maakten de lusvormige tocht en liepen recht op het kamp af. En zie – de politie was verdwenen! De route lag open. kennelijk hadden de autotriteiten gezien 1. dat wij met veel waren  en 2. dat we door zouden lopen (al was het alleen maar omdat het de enige zinnige route was). Kennelijk kozen ze eieren voor hun geld en maakten het terrein vrij. dat voelde als een overwinning voor ons en verhoogde de stemming aanzienlijk.

Zo eindigden de acties van die dag voor ons in een psychologische overwinning. De kracht van ons aantal had het gewonnen van hun machtsvertoon, nadat we  tot drie maal toe hadden we hun geweld getrotseerd en hun afzettingen uigedaagd hadden.
(wordt vervolgd)

Op de avond van 17 juli stapten we in Amsterdam in de twee bussen die actievoerders naar Genua zouden brengen, en weer terug. Een fotosessie voor de redelijk prominent aanwezige media, instappen, en rijden met de handel… We waren voorbereid: we hadden besprekingen hehad over wat ons te wachten stond, hadden onderling kennis gemaakt, maar ook geprata over wat ons te doen stond bij traangas. Doek en azijn hadden we voorhanden. maar we hadden de verleiding weerstaan om osn uitvoerig op rellen voor te bereiden – alsof gevechtstraining en verstevigde kledij het zouden kunnen winnen van de gewapende staatsmacht. Onze kracht was ons aantal en onze solidariteit, niet onze bewapening en ook niet onze militaire voorbereiding.

De busreis was lang, en werd onderbroken met een griezelige controle aan de Italiaanse grens, en nog eentje aan de rand van Genua. De bus moest strevigf doorrijden,m het bericht was dat de Italiaanse autoriteiten de toegang op een bepaald moment zouden afsluiten, zodat er geen actievoerders Genua meer zouden binnenkomen. Ik moet bekennen dat ik bang was, en nerveus voor wat zou gaan komen – en soms flitste met door het hoofd dat ik het  wellicht niet heel erg zou vinden als we Genua helemaal niet zouden bereiken. Dit soort angsten heb ik vaker, kort voor  grote acties, maar die angst is niet mijn baas. Gelukkig haalden we Genua op tijd, en in de ochtend konden we ons installeren op het daartoe ingerichte actiekamp.

Daar was nog weinig te doen, dus ging ik met een maat met wie ik daar veel optrok, een vriendelijke student uit Utrecht, even de stad in om te kijken of er nog wat vers eten te koop was. De stad was uitgestorven, de straten waren leeg, de rolluiken van veel winkels omlaag. We vi=onden een pieklein zaakje dat nog open was, kochten daar wat fruit en keerden terug. Bij het oversteken van een weg – keurig gewacht tot het voetgangerslicht groen was, je weet nooit welke aanleiding de politie aangrijpt om actievoerders op te pakken – werden we bijna van de sokken gereden door een politiewagen die de hoek om scheurde. De stemming kwam er zogezegd aardig in.

Op het actiekamp was het vooral wachten geblazen. Er was een meeting van de International Socialist Tendency, de stroming waar de Internationale Socialisten deel van uitmaken. Ik kwam enkele mensen tegen die langs andere wegen uit Tilburg naar Genua waren gekomen en maakte daar kennis mee (altijd nuttig voor het politieke werk thuis, nietwaar?). Zo verstreek de middag.

‘s Avonds was de eerste grote actie: een demonstratie voor de rechten van migranten. dat was meteen al een indrukwekkend gebeuren. Er werden 15.000 mensen verwacht, het bleken er zeker 50.000 te zijn. Tevolutinaire liedjes – Bandiera Rossa vooral – weerklonken, en prachtige leuzen. Het was tijdens het wachten voor de stoet vertrok dat ik voor het eerst de leus hoorde die de jaren daraop akelig relevant zou blijken: "George Bush, we know you – your daddy was a killer too!" Ja inderdaad, de demonstranten keerden zich tegen veel meer dan ‘alleen’ tegen de aanval op migrantenrechten.

De betoging zelf liep door de arbeiderswijken van Genua. Keer op keer wererklonk de leus: Genova Libera! En overal zagen we waslijnen met was buiten hangen, als een soort van spandoeken. Wat zou dat te betekenen hebben? Wat bleek, na navraag? Banuit de regering was gezegd dat de bewoners van Genua tijdens de G8 geen was buiten op moesten hangen, dit kennelijk terwille van het imago van de stad en van de topconferentie. De waslijnen lieten zien wat veel arme mensen in Genua daarvan vonden.

Zo kreeg de aankomstdag in Genua een grootse climax ter afsluiting. Terug op het actiekamp moesten we ons verdiepen in praktische zaken zals: iets te eten regelen, en dan naar de plek waar we sliepen. het eerste lukte moeizaam. Het slapen gebeurde in een enorme tent, maar daarvoor moesten we weer naar een ander deel van de stad. Daar aangekomen werd een grote hoofdpijn me bijna teveel, maar daar was gelukkig een paracetamolletje tegen te slikken. ‘s Nachts ging het plenzen van de regen, en nog onweren ook (onweer maakt me bang, destijds meer dan nu trouwens). Ik kreeg de pest in, ik voelde me beroerd, en de volgende dag zou de dag van stevige acties worden, en dus een zware dag. Maar net voordat het water mijnslaapzak had bereikt was de regen blijkbaar op. Het onweer gedroeg zich redelijk beschaafd. Een paar uur slaap, en de volgende dag voelde ik me een stuk beter.

Dat was maar goed ook, want we zopuden optrekken naar de rand van het vanwege de top afgesloten deel van de stad. En we waren geenszins van plan om de afzettingen en hekken waarmee die afsluiting kracht werd bijgezet, zonder meer te accepteren.
(wordt vervolgd)

In de hitte van deze  week denk ik veel terug aan een drietal andere hete julidagen, vijf jaar geleden in de Italiaanse stad Genua. Daar vond op 19-21 juli de G8-top van wereldleiders plaats. daartegen hielden honderdduizenden mensen felle protesten, en ik was van die honderdduizenden er een.

Al maanden van te voren werd duidelijk dat de G8 actievoerders aan zou gaan trekken, en veel ook. het was anderhalf jaar nadatde beweging tegen neoliberale globalisering in Seattle haar krachtr had laten zien door de top van de wereldhandelsorganisatie in het honderd te helpen lopen met een straatblokkade, demonstraties en andere acties.

In september 2000 betoogden en blokkeerden tussen de 10.000 en 20.000 mensen tegen de IMF/Wereldbanktop in Praag. De acties en rellen maakten de verzamelde bankiers zo nervues dat ze de top vervroegd afbraken. Op die actie, terwijl je vlak voor een brug over de rivier die tussen ons en het conferentiegebouw stond, hoorde ik voor het eerst de prachtige leus: "They make misery – we make history!" En toen mensen "no pasaran" begonnen te roepen (ze komen er niet door – een mooie maar defensieve leus uit de Spaanse Burgeroorlog, antwoordde een aanvoerder van onze groep actievoerders met: "Don’ t forget – we are winning!" En inderdaad: de vraag was niet of ZIJ er niet door kwamen, maar of zij er nog toe in staat waren te voorkomen dat WIJ erdoor kwamen.

Drie maanden later betoogden we in Nice tegen de Eurotop aldaar. Nou ja – eerst wachtten we urenlang tot de eindeloze stoet demonstrarende vakbondsleden voorbij was getrokken voor ook wij in de stoet in konden voegen. Eenmaal aan het lopen pikten we de enthousiatse leuzen van vooral de Franse jonge actievoerders van de groepering tegen met name financiele globalisering ATTAC op: "Otpor, Resistance, Intifada, Widerstand!" Otpor was de naam van de jongerenbeweging die met haar acties een grote rol had gespeeld in het verdrijven van de Servische despoot Milosevic in de Servische revolutie van september-oktober 2000; intifada sloeg vanzelfsprekend op de zojuist opnieuw uitgebroken palestijnse opstand na premier Sharoin s provocerende bezoek aan de Tempelberg. Nog mooier vond ik de Franstalige leus: "A ceux qui veux dominer le monde, le monde reponds: RESISTANCE!" Het kostte me enoige moete om te ontcijferen maar vergeten doe ik hem niet meer.

Maar Genua zou groter nog worden, en heftiger ook. Een maand van tevoren won rechts, onder Berlusconi, de Italiaanse verkiezingen. Berlusconi noemde, zo herinner ik me, elke demonstrant die naar Genua zou komen, een persoonlijke belediging. Toen wist ik nog zekerder dat ik daarbij MOEST zijn, en ik vermoed dat meer mensen zo reageerden… Minder vrolijk werden we van de berichten uit Gothenburg, waar in juni van dat jaar weer een Eurotop plaatsvond. De politie trad daar provocerend op, arresteerde willekeurig actievoerders, en schoot een demonstrant in de rug. Toen was duidelijk: de Westerse proberen de nieuwe beweging tegen neoliberale globalisering van de straat te slaan, desnoods van de straat te schieten. En met in Italie een rechtse regering, met deelname van fascisten – Fini als minister van Binnenlandse Zaken, verantwoordelijk voor de politie! – zag het er grimmig uit. Hoe grimmig, maar ook hoe glorieus, zou snel duidelijk worden.
(wordt vervolgd)

Leve het defaitisme

Amerikaanse voorstanders van Amerikaanse terigtrekking uit Irak krijgen nogal eens voor de voeten geworpen dat ze  defaitistisch zijn, een Amerikaanse nederlaag voorstaan. Tom Engelhard plaatst in zijn weblog een artikel van de hand van Michale Klare: "An Imperial defeatist – and proud of it"  Klare pakt de handschoen op en zegt: "Ja, ik ben ‘defaitist’ als het gaat om imperiale expansie". Hij maakt duidelijk dat niet allen de wereld, amar juist ook de VS zelf, beter af is als dat land haar streven naar wereldwijde hegemonie opgeeft.

Hij betoogt dat de Amerikaanse politiek niet ingegeven wordt door streven naar democratie: de diverse dictators die een warme handdruk en meer van Bush en consorten kregen dienen daarvoor als illustratie. In werkelijkheid gata het om olie, en Klare pleit er dan ook voor dat de VS haar olieverslaving opgeeft en haar imperiale rol loslaat. Die rol roept precies de haat op die voeding geeft aan terrorisme, aldus Klare. Een wereldwijde hegemoniale rol ondermijnt daarom dat andere officiele beleidsdoel: de strijd tegen terrorisme.

Klare heeft gelijk over de hoofdrol die olie in de Amerikaanse buitenlandse ambities speelt, maar niet in de manier waarop. Het is niet zozeel de VS als olieconsument die wezenlijk is, maar de Amerikaanse doelstelling om de olievoorraden uit strategische overweging te beheersen. Wie over de toegang en toevoer van olie gaat, kan machtspolitieke rivalen -China bijvoorbeeld – daarmee onder druk zetten.

Tevens denk ik dat zijn ‘defaitisme’ nog niet ver genoeg gaat in zijn houding tegenover de ‘oorlog tegen terrorisme’. Die is zelf onderdeel van de hegemoniale ambitie van de VS, ideologisch jasje ervan, en eindeloos excuus voor steeds nieuwe oorlogen. Juist ook die moet in haar kern worden afgewezen, en zover gaat Klare niet. Desondanks een nuttig artikel van Klare.

Aanslagen Mumbai

Op 11 juli vond in Mumbai, India, een vreselijke bomaanslag plaats, met zeker 186 doden, en mogelijkerwijs een ernstige nasleep. De hele tragedie is in de media zoekgeraakt vanwege de steeds verder escalerende oorlog in Libanon. MR Review bericht over de context van de bomaanslag in Mumbai  Train Bombings: a pretext for an  Indian "War on terror"? , door Nagesh Rao.

Hij laat zien hoe de Indiase regering meteen de beschuldigende vinger richting rivaal Pakistan wijst, hoe de regeringscoalitie de kans schooon ziet op een Indiase versie van de ‘oorlog tegen terrorisme’ te pushen, en hoe de Hindoe-chauvinistische BJP (tot voor kort regeringspartij) meteen roept om herinvoeringen van strenge wetgeving.

Rao geeft ook de bredere context. India heeft sinds 2004 een regering van de Congrespartij, gesteund door twee Communistische partijen. Maar het beleid gata gewooon door op de eerder ingeslagen neoliberale weg. Intussen heeft India steeds betere banden met de VS en wordt steeds ambitieuzer op het wereldtoneel.

Twee problemen komen de Indiase heersers daarbij tegen: Kahsmir – waar hardnekkig verzet tegen de Indiase overheersing woedt; en Pakistan, de rivaal van India, door dat land verdacht van steun aan aanslagen zoals die in Mumbai. India hoopt de Amerikaanse steun nu te kunnen gebruiken om haar eigen ambities te helpen verwezenlijken. De aanslagen in Mumbai laten zien hoe instabiel de regio wordt, vanwege de rivaliteit tussen India en Pakistan en vanwege de door de VS aangejaagde ‘oorlog tegen terrorisme’.

Het artikel van Rao biedt een kijkje in een groot en steeds belangrijker land, in een regio waar noch vanuit journalistieke, noch vanuit progressieve hoek, voldoende aandacht voor is.

Vele honderdduizenden, volgens de Financial Times die zich baseerd op cijders van de plaatselijke politie zeker een miljoen mensen, waren gisteren samengestroomd in Mexico City om tegen de grootschalige verkiezingsfraude bij de presidentsverkliezingen in Mexico te protesteren. Ze steunden met hun protest de ies van de linkse kandidaat Lopez de Obrador, die hertelling van stemmen eist en daarvoor een campagne van straatprotest op gang brengt.

Dat er van geknoei op grote schaal is, staat wel vast.  Mary Turck van de tekenen daravan samen op de site van Resource Center for the Americas: gestolen stembussen vol stembiljetten; het aanvankelijk niet meetellen van 3 miljoen stemmen (6 procent) op een moment dat de verkiezingscommissie beweerde dat meer dan 98 oprocent al geteld was (6 plus 98 en 104 procent, dat zelfs in een stalinistisch land een onwaarschijnlijk getal zijn); op paatsen waar wel echte hertelling (van stemmen, niet van totalen per district) plaatsvond, bleek Obrador meer stemmen gekregen te hebben dan de rechte Calderon. De verschillen waren bniet groot, maar genoeg om – als dit een landelijk patroon is – de overwinning van Calderon in een nederlaag om te zetten.

Al ruim een week eerder hielden aanhangers van Obrador een grote demonstratie. Maar de manifestatie van gisteren was veel en veel groter. Vanaf afgelopen woensdag waren uit allerlei plaatsen van Mexico op pad gegaan, verzamelden zich bij de 300 kiesdistricten, hielden plaatselijke protesten en gingen op weg naar de grote betoging. "Dit is een vreedzaame beweging, maar we gaan door tot we ons doel bereiken", zegt een betoger, in een in een verslag van Associated Press.  Dat kan niet als grootspraak worden afgedaan: twee keer eerder lkreeg Obrador steun van grote protesten op straat. In 1995 protseteerde zijn aanhangers tegen fraude bij gouvernuersverkieingen in Tabasco. En vorig jaar droeg een enorme deomonstratie – van dezelfde orda van grootte als de manifestatie van gisteren -ertoe bij dat Justitie een gekunstelde aanklacht – op basis waarvanhij geen kandidaat voor de presidentsverkiezingen zou mogen zijn – liet vallen.

De recente demonstraties zijn veel meer dan een eenvoudig protest tegen verkiezingsfraude. Ze laten zien dat de arme Mexicanen – de aanhang van Obrador komt vooral van die armen, de aanhang van Calderon veelal van de meer welgestelden – zich steeds luider laten horen. Daarmee vormt de protestbeweging een uitdaging aan de heersers van Mexico, en hun internationale bondgenoten, die in het Witte Huis voorop: jullie komen niet zomaar meer weg met jullie politiek van verrijking van de elite en verpaupering van de rest.

Hier en daar wordt deze diepere betekenis van de massaprotesten onderkend. Aljazeera kopte al: "Mexico: a yellow revolution brewing?" Broeit er in Mexico een gele revolutie? Geel is de kleur van de partij van Obrador, de PRD. Hoe reeel is dat vooruitzicht? het leidt geen twijfel dat Obrador geen radicaal is, geen drastische omwenteling nastreeft.  Maar de mensen die nu de straat op gaan zijn vastberaden en boos, en ontlenen groeiend zelfvertrouwen nu ze zien dat ze met veel zijn, dat ze samen een kracht vormen. En ze hebben redenen voor hun woede die veel verder gaat dan een incidenteel verkiezingsbedrog. Dhima Katib, correspondent van Al Jazeera in Mexico Stad, schetst: "In een land van 103 miljoen mensen -  waarvan minstens de helft armn en waarvan er 18 miljoen in extreme armoede leven – hebben de meeste van de mensen die protesteren geen gezondheidszorg, geen onderwijs en geen land. Daardoor hebben ze het gevoel dat ze geen waardigheid en geen toekomst hebben. Ze zeggen dat ze niets te verliezen hebben omdat ze nooit wat gewonnen hebben. En ze zijn het gewoon zat."

De verkiezingsprotesten zijn dan ook deel van iets veekl groters, een wijdverspreid ongenoegen dat op zeer verschillende manieren naar boven borrelt, soms kleinschalig, soms opeens krachtig en van grotere omvang. Een enkel voorbeeld. Op 10 juli begonnen in de deelstaat Tabasco twee gevangenen van de Zapatistas een hongerstaking, zo vertelt Bill Weinberg op het weblog van World War III report. . Ze eisen hun vrijlating, maar ook de vrijlating van mensen die in Atenco bij ewen politieaanval zijn opgepakt, en van alle politieke gevangen in Mexico. Sympathisanten hielden een wake bij de gevangenis, dronken aanhangers van de plaatselijke autoriteiten scholden de actievoerders uit.

Indrukwekkend en regelrecht revolutionair van dynamiek zijn tevens de gebeurtenissen in Oaxaca. Daar is inmiddels, vanuit een lerarenstaking, een beweging op gang gekomen die het complete plaatselijke gezag tracht te ontmantelen en probeert te vervangen door een bestuursvorm met algemene vergaderingen in plaats van de traditionele partijfunctionarissen. Hiervoor grijpen activisten terug op traditionele bestuurvormen. De fascinerende ontwikkelingen krijgen veel aandacht in Narco News; zie bijvoorbeeld een recent verslag van Nancy Davis. In de protestbewegingen werken actievoerders van allerlei achtergronden samen, van anarchisten tot Communistische Prtij met haar Stalinistische karakter. Een mooie reportage daarover lees je op Counterpunch: "Up from below in Oaxaca: the new revolution in Southern Mexico" van Clifton Ross.

Verkiezingsprotest van arme aanhangers van Ovrador, activisme vanuit de Zapatistas en daarmee verbonden groepen, opstandigheid zoals momenteel in Oaxaca … als deze vormen van revolte sammen geen vloeien, als mensen vanuit die bewgingen hun krachten verder bundelen dat kan de huidige verkiezingscrisis de opening zijn van een nieuw, hoopvopl hoofdstuk in Mexico’s roerige geschiedenis. Keep tuned and get inspired…

De Israelische agressie dendert door, maar het verzet slaat hard terug. Israelische aanvallen op Libabon hebben minstens tachtig doden onder de burgerbevolking gekost de afgelopen dagen. Een raketbeschieting door Hezbollah uit vergelding voor die aanvallen op de Israelische stad Haifa kostte 8 mensenlevens. In totaal kwamen door raketbeschietingen van Hezbollah in 5 dag 16 Israelische burgers om. Dit alles volgens volgens Al Jazeera.  Ook zij zijn slachtoffer van de wrede Israelische agressie die de vergelding van de zijde van Hezbollah uitlokt, om er een excuus aan te ontlenen voor nog grovere aanvallen op Libanon en, zo valt te vrezen, ook Syrie en Iran. ABC News komt trouwens met andere aantallen: meer dan 100 doden aan Libanese kant, en slechts 12 aan de zijde van Israel. Dat laatste bericht vond ik via een prachtig anti-Zionistisch weblog, Jews Sans Frontieres.

Hezbollah gaat de uitdaging aan en maakt zich op voor een verdergaande confrontatie met het Israelische leger die op handen is. "Hezbollah verklaart Israel de oorlog", zo bericht Al Jazeera over een verklaring die Hezbollah-leider Sayyid Hassan Nasrallah afgelopen vrijdag aflegde in reactie op de Israelische agressie tegen Libanon. Maar Hezbollah verklaart Israel helemaal niet de oorlog. Israel heeft Hezbollah aangevallen en de oorlog verklaard. Hezbollah doet niets anders dan die handschoen opnemen en de zionistische aanvaller op glasharde en heldere wijze van repliek dienen.

Laten we de verklaring eens wat beter bekijken. MR zine, de dagelijks aangevulde website die hoort bij het marxistische tijdschrift de Monthly Review, is zo vriendelijk geweest er een Engelse vertaling van te publiceren. Nasrallah begint met een bloemrijke groet aan de familie van de slachtoiffers, aan de strijders tegen de aanvallers, en aan het Libanese volk. Hij heeft vervolgens een boodschap voor zowel dat volk, de strijders vanuit dat volk, de Zionisten en de Arabische leiders. Niet aan de internationale gemeenschap, "omdat ik nooit maar een dag heb geloofd dat er zoiets bestaat als de internationale gemeeenschap, net zo min als velen uit mijn naties dat voelen."

Het Libanese volk krijgt lof van Nasrallah voor het feit dat het verzet daravan de Israelische troepen uit Zuid-Libanon heeft verjaagd. Aan de bezetting van vrijwel heel Zuid-Libanon kwam op 25 mei 2000 een einde. Volgens Nasrallah is de huidige Israelische aanval daar een vergelding voor. "Wat vandaag plaatsvindt is geen antwoord op het gevangen nemen van hun soldaten(…) Vandaag is dit (…)daarom de totale oorlog die het Zionisme voert om haar rekening te vereffenen met Libanon, het Libanese volk, de Libanese staat, en het Libanese verzet, uit vergelding en wraak voor de overwinning die zij behaalden op 25 mei 2000."

In de huidige strijd zijn er twee keuzes: buigen voor de agressor, of volhouden. De verzetsstrijders zwaait hij grote lof toe: "Op hen rust de hoop van iedere Libanees, iedere Palestijn, iedere Moslim, iedere Arabier, elk vrijen fatsoenlijk persoon, elk onderdrukt, gefolterd slachtoffer van onrecht, iedereen die volharding, moed, waardigheid, waarden en edele deugden liefheeft – de eigenschappen die ze belichamen door hun aanwezigheid op het slagveld en in deze strijd met deze vijand, de strijd van dappere helden. Ik zeg tot hen: na God de Allerhoogste, zijn jullie de hoop van de natie."

De Zionisten – waarmee hij, te generaliserend, zo’n beetje de hele joodse bevolking van Israel lijkt aan te duiden – krijgen te horen: "jullie zullen spoedig ontdekken hoe dom en kranksinnig jullie leiders zijn". Enkele zinnen later volgt dan : "Jullie wilden openlijke oorlog, en we gaan nu openlijk ten oorlog. Wij zijn klaar voor oorlog, op elk niveau. Naar Haifa, voorbij Haifa, en nog verder dan voorbij Haifa.Niet wij alleen zullen een prijs betalen. Niet alleen onze huizen zullen verwoest worden. Niet alleen onze kinderen zullen gedood worden. Niet alleen onze mensen zullen verdreven worden. Die dagen zijn voorbij." De raketbeschietingen door Hezbollah totnen in ieder geval aan dat Nasrallah niet bluft.

Hij houdt de bevolking van Israel verantwoordelijk voor de misdaden van hun leiders: "jullie moeten de verantwoordelijkheid dragen voor wat jullie regering heeft gedaan, voor waar jullie regering mee bezig is." Dat is een dubieuze gelijkstelling. Maar 1. het is niets anders dan wat Israel voortdurend doet: de burgerbevolking keihard straffen voor wat gewapende groeperingen of regeringen van het land waar die burgers wonen. Nasrallah kondigt een koekje van eigen deeg aan, niets meer. En 2. voorstanders van de stata Israel zeggen toch zo graag dat Israel een democratie is? Welnu, inderdaad!  Maar accepteer dan ook de consewuenties, geachte ‘vrienden van Israel’.

Immers: de huidige Israelische van Olmert, deze aanvoerder van de huidige agressie, berust op een gekozen meerderheid van joods-Israelische stemmen. En onwetendheid kan ook het excuus niet zijn: de Israelische pers is vaak openhartiger en kritischer over de misdaden die de staat israel jegens bijvoorbeeld palestijnen begaat dan de Volkskrant of de New York Times. Heel veel joodse burgers van israel zijn, behalve slachtoffers, wel degelijk ook medeplichtig aan de onderdrukking van Palestijnen en de aanval op Libanon. Wie zwijgt – zeker nu! – stemt toe. Dat rechtvaardigt geen aanvallen op willekeurige burgers. Maar het maaktd e uitspraken van Nasrallah een stuk minder extreem dan ze op het eerste gezicht mogen lijken.

Ten slotte krijgen de Arabische heersers van Nasrallah een veeg uit de pan. "Wij in Hezbollah zijn avonturiers, jazeker. Maar we zijn avonturiers geweest vanaf 1982. En we hebben ons land slechts overwinning, vrijheid, bevrijding, waardigheid, eer en trots gebracht. Doit is onze geschiedenis. Dit is onze ervaring. Dit is ons avontuur. in 1982 zeiden jullie, en zei de wereld, dat wij gek waren. maar we bewezen dat wij degenen waren die rationeel waren, dus wie was er gek? (…) Dus ik zeg: gokken jullie maar op jullie redelijkheid, en wij gokken op ons avontuur, met Goid als degene die osn steunt, onze Weldoener. Wij hebben nooit ook maar een dag op jullie gerekent. We vertrouwden op God, onze mensen, onze harten, onze kinderen. Vabndaag doen we hetzelfde, en als God het wil, zullen we zegevieren" – waarna hij verwijst naar het Israelische schip dat zojuist een raketaanval had geincasseerd.

Ik vind it een indrukwekkende verklaring, vandaar dat ik er de volgens mij meest aansprekende stukken van heb vertaald. Wat er ook op de politiek van Hezbollah, en op de retoriek van Nasrallah, aan te merken valt – het vrijwel gelijkstellen van Joodse buyrgers met de Zionistische staat, het Islamistisch-religieuze karakter van de politiek van Hezbollah – we horen in de woorden van Nasrallah een authentieke stem van een werkelijke strijd tegen agressie en onderdrukking. Die strijd verdient onze solidariteit – niet zonder kritiek, maar wel onvoorwaardelijk.

AANSTAANDE ZATERDAG 22  SEPTEMBER, 13 UUR, Beursplein, Amsterdam: Luidt de noodklok – stop de oorlog tegen de Palestijnen. Lees meer, kom ook, help mee!